براي خوانندگان اين يادداشت، كاملا مبرهن است كه در حال حاضر تقريبا هيچ سرويس جدي و درخوري از سوي دستگاه‌هاي دولتي ارائه نمي‌گردد و در مقايسه با حجم دولت، خدمات گوناگون نفوذ اينترنت، و ... عرضه خدمات از سويي هيچ رشدي را شاهد نبوده است. بديهي‌ترين دليل اين است كه هنوز اغلب اين دستگاه‌ها، كوچكترين جاي پايي در شبكه اينترنت ندارند و اگر هم به ندرت داراي سايتي باشند، معمولا حاوي چند صفحه استاتيك ساده با اطلاعات حداقلي است كه گاه در طول سال يكبار هم به روز نمي‌شوند.

چرا انتخاب وب‌گاه‌هاي دولتي در شوراي عالي اطلاع‌رساني؟
محمود اروج‌زاده- دنياي كامپيوتر و ارتباطات
از زماني كه شبكه‌هاي اطلاع‌رساني گسترش يافتند و به خصوص پس از آسان شدن دسترسي به شبكه جهاني اينترنت، هميشه نخستين و با اهميت‌ترين خواسته‌اي كه براي اين شبكه‌ها فرض مي‌شد، گسترش دانش و اطلاعات بود كه با گذشت زمان و نفوذ بيشتر اين شبكه‌ها در زندگي مردم جهان، همه مي‌توانستند به دريايي از اطلاعات كه به تدريج به اقيانوسي بي‌منتها بدل شد- دسترسي پيدا كنند.

ميزان و تنوع اطلاعات گوناگون علمي، اجتماعي، سياسي، و غيره با رشدي تصاعدي در پهنه اين شبكه افزايش يافت و در سوي ديگر همه استفاده‌كنندگان شبكه، روز به روز به حجم بيشتري از اطلاعات دسترسي پيدا كردند. اين واقعيت مي‌توانست كاركرد شبكه اينترنت را صرفا در حد يك ابزار اطلاعاتي يا حداكثر آموزش محدود نمايند، اما با گذشت زمان و با افزايش قابليت شبكه، كاركردهاي ديگري نيز پيدا شدند كه از جمله مهمترين آنها، امكان خدمات‌رساني بود كه به واقع تحولي در اين ابزار ايجاد نمود اكنون ديگر نگاه كاربران به اين شبكه، فقط به مانند يك كتاب نبود كه امكان خواندن و كسب اطلاعات آن را دارند، بلكه همانند ابزاري است كه مي‌توانند مستقيم يا غيرمستقيم خدماتي را از طريق آن درخواست كرده و بخشي از امور خود را از طريق آن به انجام برسانند.

به عنوان اولين و ساده‌ترين سرويس، اكنون اين امر امكان‌پذير بود كه بدون مراجعه به يك مركز يا اداره و درخواست يك سرويس خاص، همه اين مراحل به سادگي و از طريق پايگاه ويژه‌اي كه با آن مركز يا اداره در ارتباط است انجام گيرد و بدين ترتيب كار و فعاليت واقعي و فيزيكي، تبديل به يك فعاليت ساده و سريع در فضاي شبكه اينترنت مي‌شد.

دولت الكترونيك
اجراي كارها و اهداف عملي از طريق شبكه، چيزي است كه در واقع معناي داشتن «خدمات الكترونيك» است و بدين ترتيب شركت‌ها، ادارات و ... مي‌توانند با انتقال فعاليت‌ها و خدمات خود بر بستر شبكه، به ارائه خدمات الكترونيك بپردازند. با ادامه اين مسير، خود به خود به ذهن طراحان به سمت «دولت الكترونيك» معطوف مي‌شود، چرا كه دولت‌ها در حقيقت بزرگترين هدف و مقصد كاربران براي كسب اطلاعات لازم و درخواست و انجام سرويس‌هاي گوناگون است، اين واقعيت در كشورهايي كه كه در آنها دولت حجمي بزرگ و نقشي اوليه در جريان امور دارد، اهميت بيشتري مي‌يابد.

به عنوان مثال در مديران بنا بر سابقه تاريخي، دولت واجد اولين و مهم‌ترين نقش در عرصه اقتصاد و اجتماع و ... است به گونه‌اي كه نقش مجموعه بخش خصوصي به ‌هيچ عنوان قابل مقايسه با جايگاه دولت نيست و از همين روست كه برخي صاحبنظران به طنز، دولت را كارفرماي همه شهروندان مي‌دانند. اينجاست كه ضرورت پياده‌سازي دولت الكترونيك ديده مي‌شود و به قياس مثال بالا، اهميت توجه به پايگاه اطلاع‌رساني دستگاه‌ها نيز خود را نشان مي‌دهد. فعاليتي كه اخيرا از سوي شوراي عالي اطلاع‌رساني انجام شده، از همين دريچه قابل ارزيابي است و با عطف به مقدمات بالا بايد آن را مورد توجه قرارداد، هر چند به نظر مي‌رسد اين اقدام ديرهنگام است و با توجه به ورود اينترنت به كشورمان با پيشينه‌اي حدود يك دهه كه هنوز نتوانسته چندان كاربردي در عرصه ارائه خدمات را محقق نمايد، در حالي كه در صورت شروع زودتر اين اقدام، مي‌شد اميد بيشتري به نتيجه آن بست.

براي خوانندگان اين يادداشت، كاملا مبرهن است كه در حال حاضر تقريبا هيچ سرويس جدي و درخوري از سوي دستگاه‌هاي دولتي ارائه نمي‌گردد و در مقايسه با حجم دولت، خدمات گوناگون نفوذ اينترنت، و ... عرضه خدمات از سويي هيچ رشدي را شاهد نبوده است. بديهي‌ترين دليل اين است كه هنوز اغلب اين دستگاه‌ها، كوچكترين جاي پايي در شبكه اينترنت ندارند و اگر هم به ندرت داراي سايتي باشند، معمولا حاوي چند صفحه استاتيك ساده با اطلاعات حداقلي است كه گاه در طول سال يكبار هم به روز نمي‌شوند. با اين اوصاف كاملا طبيعي است كه بتوان اميدي به شكل‌گيري دولت الكترونيك بست. واداركردن دستگاه‌ها و ادارات به توجه بيشتر نسبت به سايت اطلاع‌رساني خود مي‌توانند مقدمه‌اي مناسب بر اين نياز باشد.

اين مهم هر چند تا كنون مغفول بوده و متولي و مسئولي نداشته، اما به نظر مي‌رسد مي‌توانند به وظيفه مهم شوراي عالي اطلاع‌رساني تبديل شود. اين شورا كه در دوره نخست فعاليت خود، محور برنامه‌ريزي و مديرت عرصه ICT كشورمان بود، در دوره بعدي خود شاهد افول و ركود بود، اما اكنون اين حركت به ويژه از آنجا كه با آيين‌نامه جديدش در عرصه فرهنگي متناسب است، مي‌تواند شروعي دوباره تلقي شود.